سفارش تبلیغ
طراحی وب هاست ایران

امکانات

درباره نویسنده
از خانم های طلبه بدم می اید - طلبه های ونوسی
مدیر وبلاگ : دختران طلبه[41]
نویسندگان وبلاگ :
هلیا ونوسی[7]
هدی ونوسی[14]

بازدید امروز : 262
بازدید دیروز :368
آی دی نویسنده
رایانامه

خوراک وبلاگ



نمیدانید خوراک چیست؟

با عضویت در وبلاگ تمام مطالب به ایمیل شما فرستاده می شود.  


آرشیو وبلاگ


سلام
از ونوس نیامده ایم
نسوان تک وجهی
شیر صفتان!!
جامعة الزهرا از نگاه دوربین
مزاحم
سرویس جامعه الزهرا !
عزاداری مدرن!
غزه! غزه! به دادشان برسیم
حاج آقا تو حرف نزن
هر عیب که هست از مسلمانی ماست
حجاب و ترک خودآرایى در انظار عموم
آیا از جنگ بین دو جنس خسته نشده اید؟
از شادى تا اندوه
طلبه های ونوسی(دختران طلبه)
اهانت تا کجا؟!
مبلغ کوچولو
دلمان برای وحدت تنگ شده!
چادر برای آقایون ، سبیل برای خانم ها
دور از جان خر
صدایی که من را زمین گیر کرد
کارشناسی ارشد
برای خودم شخصیت قائلم
دلم جنوب می خواهد
فقر فرهنگی
مباحثه
به جای مادر
از خانم های طلبه بدم می اید
شب...
با خط لب بنویس!
شما هم عمامه می ذارید؟
این همه هیاهو برای چه؟؟؟
تهران شهر اخلاق...
من روضه ام
آقا بوق نزن!
بیسواد! به خودتم می گی آخوند؟
وقتی بعضی چیزها عادی شود...
سنجش به سبک دقت
هزار همه
عباس، ای نمایشگاه زیبایی
ای کاش من جای تو بودم
بیانیه
ببخشید من عذر دارم!
چرا هل می دی؟


پیوندها




موسیقی وبلاگ




لوگوی وبلاگ


از خانم های طلبه بدم می اید - طلبه های ونوسی


امروز برای کار آموزشی به بلوک اداری دانشگاه رفتم. آقای رضایی مسئول آموزش مدارک را از من گرفت و شروع کرد به ثبت کردن. چند  سوال هم از من پرسید و جوابش را دادم.

موقع رفتن صدایم کرد و گفت :"شما طلبه همین حوزه معصومیه هستید؟" گفتم بله.
گفت باورم نمیشود ، پرسیدم چرا؟ که اینطور جوابم را داد...

"دیروز یکی از همین خانم های حوزه شما با همسرش پیش من آمده بود تا مدارکش را کامل کند. خودش بیرون از اتاق ایستاده بود و به شوهرش  اشاره می کرد که فلان کار را بکند و شوهرش مو به مو انجام می داد. به جایی رسید که شوهر این خانم متوجه صحبت های همسرش نشد و زنش هم تند تند در حالیکه رویش را کاملا پوشانده بود، پشت در سعی می کرد منظورش را به اون بفهماند. موقع رفتن شان هم آنقدر عصبانی بودم که نمی دانستم چطور خودم را کنترل کنم."

عینکم را بالا و پایین کردم و به او گفتم :" چرا عصبانی!؟"

سر دلش را باز کرد و حرفهایش را اینطور ادامه داد :" این یک توهین به من است. مگر من لولو خُرخُره هستم که خودش حاضر نشد جلو بیایید و شوهرش را برای انجام کارهایش پیش من می فرستد؟ مگر من چکارش میکنم؟ این طور آدم ها حتما به طرف مقابلشان شک دارند که اینطور رفتار می کنند. من همیشه از خانم های طلبه بدم می آمد، برای اینکه با آدم طوری برخورد می کنند که انگار اینها فقط خدا را می شناسند و ماهم هستیم بنده سرو پا تقصیر!
ای کاش به جای اینگونه رفتار ها مثل شما رفتار معقول از خودشان نشان می دادند و راحت کارشان را انجام می دادند ، نه اینکه طوری رفتار کنند که هم به طرف مقابل به نوعی توهین شود و نه خودشان به سختی بیافتد"

حق با آقای رضایی بود، بنده خدا راست می گفت، جوابی نداشتم به او بدهم، سرم را انداختم پایین و گفتم: "وقتی افراط باشد بیش از این هم انتظار نمی رود"



نویسنده : دختران طلبه ، ساعت 2:2 عصر روز چهارشنبه 89 اردیبهشت 1

آخرین یادداشتها